Gekregen Naaigerei

Drie vrouwen, van heel verschillende tijden, lieten hun naaigerei achter toen zij stierven. Mijn oma meerdere naaidoosjes, waarvan ik de kleinste heb. Mijn oudtante, die een vriendin voor mij was, een grotere naaidoos en mijn jonge vriendin een grote hoeveelheid naai- en knutselspullen. En het naaigerei van deze drie vrouwen heb ik gekregen. Af en toe doe ik een oude doos open. Een schaar die nog goed werkt. Oude klosjes met verkleurd garen. Elastiek op een kartonnetje. Machine naalden in een papiertje uit een ver verleden. Ik kan er niet toe komen om het samen te voegen met mijn eigen materialen. Als ik zo’n doos open, denk ik terug aan wie ze zijn. Wat hebben hun handen gemaakt in al die jaren? Waar zijn de scharen en naalden voor gebruikt? Cadeautjes voor andere mensen. Sokken. Knopen die aangezet moesten worden. Rokken die heimelijk vermaakt werden door mijn oudtante, omdat haar buik ineens groeide door tumoren. Ik besef ineens dat ze alle drie zijn overleden aan kanker. Oud en jong. Van de jongste heb ik de doos nog niet open kunnen maken. Het is nog te groot.
Het voelt zo persoonlijk als ik dat naaigerei van die oude vrouwen in mijn handen heb. Het is een groot cadeau om het te hebben gekregen. Emoties die door me heen gaan. Herinneringen en gemis. Blijdschap. Dat ik van hun spullen ook mooie dingen mag maken. Dat verwondert en begroot me.