Schoenenkast | 1

Sint Maarten lopen op 11 november is altijd leuk. Voor de kinderen één grote snoep-sensatie, wat ik eigenlijk heel verschrikkelijk vind. Voor mij is het leuk om de diversiteit aan buren te aanschouwen. En ineens te weten: aha, dat hondje met dat baasje woont dus híer! En soms krijg je ook een kijkje in iemands huis. Nu zijn de huizen hier in de wijk vrijwel allemaal hetzelfde. De goede kijker onderscheidt drie sub-types. Maar wat alle types gemeen hebben, is de bescheiden entree. De hal heeft de ruimte van de uitslag van de deur plus de helft daarvan. Direct achter deze krappe anderhalve meter begint de trap naar boven. En aan de zijkant zit de deur naar de woonkamer. En wat zie ik dan met Sint Maarten? Aha, iedereen heeft een probleem met schoenen! Waar laat je die schoenen? Achter de voordeur kan geen kast, want dan kan de deur niet open. Voor de trap kan ook geen kast, want dan kan je de trap niet op. En meer is er niet. Bij sommigen zag ik ingenieuze oplossingen, maar bij de meesten is het gewoon een stapel ergernis.

Bij ons staan alle volwassen schoenen op de treden van de trap. Mensen vinden dat altijd grappig, maar ikzelf niet. De kinderschoenen staan bij de achterdeur (zonder halletje, direct de woonkamer in, daar is dus ook geen fatsoenlijk schoenenhok van te maken, zoals bij mij vroeger thuis (4 m2 !)), wat bij de overgang van een seizoen of een volgende maat ook steeds verschrikkelijker begint te worden. Want ze worden steeds groter en nemen steeds meer ruimte in. Ik erger me een ongeluk aan die schoenen (en sandalen, en laarzen, en slippers, en crocks, en sloffen).

Op school zijn de kinderen gedrild. Daar worden elke ochtend de schoenen netjes verwisseld voor sloffen, tenzij het bordje: ‘schoenen aanhouden’ er hangt. Twee kinderen hebben de schoenen/sloffenplank als taakje. De plank wordt wekelijks netjes afgeveegd met een stoffertje en daarna met een doekje gesopt. Als dat op school kan, kan dat ook hier.

Mijn man heeft zin om voor ons zelf te klussen op de vrije dagen. Ik opperde de nieuw-te-introduceren-schoenenplank. Dus heeft hij vandaag resten verzameld en gaat iets moois ervan maken. We hebben al heel veel gemaakt samen. Waarbij we vaak samen ontwerpen, hij technisch tekent, zaagt  en timmert en ik verf en naai. Dit keer is mijn aandeel alleen maar het idee. Verder zit ik moe van anderhalve week migraine en buikkrampen toe te kijken. En te genieten.