Gebor(g)en

Gisteren tijdens de samenkomst zongen we het lied: Nog voordat je bestond, kende Hij je naam… en wat je nu ook doet, Zijn liefde blijft bestaan. (Luister hier het lied…)
Ineens zag ik een grote gouden vlakte voor me, waarop ik stond. Wat ik ook op die vlakte doe: lopen, rennen, vallen, struikelen, huilen, schoppen, zingen, praten, schreeuwen, juichen, die gouden vlakte onder mij, zal altijd hetzelfde blijven. Ik zag heel even een klein stukje van deze intense betekenis. Dat het niet uit maakt wat wij doen, Gods liefde is onveranderlijk.

Wat een geborgenheid.

Een vriendin van mij heeft afgelopen week te horen en zien gekregen dat het prille leven in haar niet meer leeft.
Daar waar een paar weken eerder een kloppend vlekje op de echo was te zien, is dat er niet meer.
Daar waar eerst een tsjoek-tsjoek te horen was, is het stil.
En is het wachten op de ‘miskraam’.

Veel moeders en vaders verliezen op deze manier een kindje.
Ook uit mij werd drie jaar geleden een niet levend kindje geboren.

Nu, in de stilte van de nacht, komt het in mij bij elkaar. De gouden vlakte van Gods liefde. En het kwetsbare tere leven. Dat daar op die gouden vlakte toch eeuwig geborgen is en zal zijn.